دختر آبی،قربانی بی توجهی NGO ها و خیریه ها به حقوق زنان

دخترآبی، سحر خدایاری

داستان دختر آبی از اونجایی شروع شد که در بازی استقلال ایران و العین امارات که بلیط فروشی آن توسط درگاه پرداخت اختصاصی و رایگان صورت گرفت، در اسفند ۹۷ در ورزشگاه آزادی برگزار شد، بازی ای که پخش انلاین آن سر و صدای زیادی به پا کرد. در آن ایام که مصادف شده بود با ایام فاطمیه و هیئت ها در حال عزاداری بودند دختری با تغییر ظاهر خود به یک پسر میخواست که به ورزشگاه وارد شود ولی با ممانعت مامورین انتظامی روبرو شد. در روزهایی که دغدغه خیلی از مردم خریدهای شب عیدشان و دریافت وام از صندوق های قرض الحسنه بود، سازمان های مردم نهاد و حقوق بشری شروع به اعتراض کردند که چرا از حضور سحر در استادیو ها جلوگیری به عمل آمده است. بعد از ان اتفاق سحر خدایاری دستگیر میشود و ۳ روز بعد به قید وثیقه آزاد میشود تا اینکه برای پیگیری کارهای خود به دادگاه مراجعه می کند و متوجه می شود که ۶ ماه زندان در انتظارش است. سحر که دچار مشکلات عصبی هم بود در حالی که میتوانست با مراجعه به موسسات خیریه این مشکل را حل کند ولی تصمیم گرفت که جلوی دادگاه خودش را با بنزین به آتش بکشد.دختر ابی دچار سوختگی ۹۰ درصد شد و بعد از چند روز در بیمارستانی در تهران درگذشت.

دختر آبی با بنزین خودسوزی کرد

 

سوالی که در حال حاضر ذهن اذهان عمومی را درگیر کرده است به این برمیگردد که ظلمی که در حق دختر آبی یا همون سحر خدایاری شکل گرفته است را چه کسی جواب می دهد، اما سوال هایی در پس این سوال وجود دارد که باید به خوبی بررسی شود.

۱- آیا ممانعت از ورود زنان به ورزشگاه کار درستی محسوب می شود و زنان حق حضور در ورزشگاه را ندارند؟

۲- اگر بر خلاف قانون یک زن به ورزشگاه ورود پیدا کند، مجازاتش چیست؟

۳- چه نهادهایی مسئولیت رسیدگی به این هنجارهای اجتماعی را بر عهده دارند؟

۴- ایا اگر با قانونی هر چند غلط و نادرست رودررو هستیم، باید با اسیب زدن به خود اعلام مخالفت کنیم؟

الان همه جامعه درگیر نتیجه گرفتن از سوال چهارم شده اند و همه در حال محکوم کردن جامعه فوتبال و نظام برای این ظلمی است که در حق دختر آبی شکل گرفته است. از سلبریتی هایی که برای هر اتفاق ریز و درشتی لب به اظهار نظر باز میکنند گرفته تا جوامع جهانی و بازیکنان و سلبریتی های آنور آبی که همه و همه در حال دلداری دادن به خانواده سحر هستند. همزمانی این اتفاق با عاشورا و تاسوعای حسینی باعث شد تا خیلی از مردم با سوار شدن بر موج محرم به سراغ این تشبیهات بروند که شمر زمانه کیست و دختر آبی را نعوذ باالله به حضرت امام حسین(ع) تشبیه کرده اند. این موج از اظهار نظرها بدون بررسی چیستی و چرایی ماجرا به این برمیگردد که مردم کشورمان علاقه وافری به تاختن به نهادهای حکومتی به مناسبت های مختلف دارند. متاسفانه به دلیل مشکلات ریز و درشت اقتصادی که در جامعه وجود دارد، مردم به دنبال فرصت هستند تا بتوانند خودشان را خالی کنند. اما اگر از چیستی ماجرا بگذریم و به این فکر کنیم که دختر آبی به دلایل مطقنی دست به خودسوزی زده است، به این سوال میرسیم که چه نهاد جهانی ای مسئولیت پیگیری این ماجرا را بر عهده دارند؟

سازمان ملل متحد

مجمع عمومی سازمان ملل متحد یکی از ارکان اصلی سازمان ملل متحد است. کلیهٔ کشورهایی که در سازمان ملل متحد عضویت دارند در مجمع شرکت می کنند.
رأی‌گیری در خصوص مسائل مهم مانند حفظ صلح و امنیت و مسائل مربوط به بودجه و انتخاب اعضا با اکثریت ‎۲/۳ آرا صورت می‌گیرد و در خصوص مسائل دیگر با اکثریت ساده تصمیم گیری می شود. تصمیمات و قطعنامه‌های مجمع عمومی عمدتاً جنبهٔ اعلامی یا توصیه‌ای دارند اما بعضاً برخی از این قطع‌نامه‌های اعلامی با گذشت زمان و تکرار تا حدود زیادی برای کشورهای عضو به‌طور ضمنی الزام‌آور می‌شوند. از جمله آن‌ها اعلامیه جهانی حقوق بشر است.
اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر یک قرارداد بین‌المللی است که در تاریخ دهم دسامبر ۱۹۴۸ در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تصویب رسید. این اعلامیه یکی از دستاوردهای جنگ جهانی دوم بود که در ان اعلام شد تمام انسان‌ها مستحق یک سری حقوق عمومی هستند که برای همه آنها یکسان است. اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر در نگاه اول شامل سی ماده است که به شرح و بررسی دیدگاه سازمان ملل متحد در مورد حقوق بشر انسان ها می‌پردازد. مفاد این اعلامیه حقوق بنیادی مدنی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، و اجتماعی‌ای را که تمامی انسان‌ها در هر کشوری باید از آن برخوردار باشند را مشخص کرده‌است.

سحرخدایاری

بیشتر بخوانید: زنانی که نان آوران خانه می شوند

معمولا زمانی که اتفاقات اینچنینی در کشورها رخ میدهد، مجمع عمومی سازمان مل موضع گیری هایی دارد که بنا بر مسئله موجود، شدتش کم و زیاد می شود. ولی چیزی که واضح است مردم ایران درحال حاضر بیشتر از اینکه دغدغه مرگ دختر آبی را داشته باشند، به دنبال این هستند تا با وارد آوردن فشارهای سیاسی به حضور زنان و بانوان در استادیوم ها رسمیت ببخشند و از این طریق به هدف خودشان برسند.